2011 Japan

Kleurenjacht – Nikko

Written by Roel Kerkhof

Kersenbloesem en herfstkleuren kijken behoren tot de meest populaire seizoensbezigheden in Japan. Eigenlijk zijn we net wat te vroeg voor het echte herfstkleurenbombardement in het midden en zuiden van Japan (en dat schijnt maar goed te zijn ook ivm transport en overnachtingen), maar op hoogte kun je ook nu al succes hebben. Zoals rond het Senjogohara plateau bij Nikko, de meest noordelijk gelegen bestemming van onze reis. We beleefden vandaag een feest van kleuren. Onder een in de ochtenduren stralende zon en een temperatuurtje van 20 graden Celsius hebben we op deze op 1.400 meter hoogte gelegen hoogvlakte een wandeling van zo’n 4 uur gemaakt (bijna 9 kilometer, grotendeels over houten vlonders die als een catwalk door de natuur slingerden) met onderweg ontelbare stops om composities van rood, geel, groen en blauw te maken. Zelden zo’n mooie wandeling gemaakt met als start- en hoogtepunt de kleurenpracht bij de Ryuzu waterval, al mocht de 75 meter hoge waterval Yutaki waterval vlak voor het eindpunt Yunoko Lake er ook zijn.

Dat was heel wat anders dan de dag ervoor toen we in Nikko een uitermate grijze dag beleefden. Erg jammer want met verschillende tempels op de Unesco werelderfgoedlijst was hier veel moois te zien. Door het donkere weer en de (mooie) setting in de bossen vonden wij het als fotografische kneuzen best lastig om al die kleurrijke tempels, met mos begroeide stenen lantaarns en feeërieke paden op de door ons gewenste wijze voor het nageslacht te bewaren. Vertederend – en door weinig toeristen bezocht – waren de circa 70 Jizo-beeldjes in de Gamman-ga-fuchi kloof aan de rand van Nikko. Dit zijn kleine beeldjes van de Boeddhistische beschermer van reizigers en overleden kinderen die rode hoedjes en kleedjes hebben aangekregen om warm te blijven. De plaats Nikko zelf was na zonsondergang en de terugkeer van alle dagjesmensen naar Tokyo trouwens weinig sfeervol en kende weinig eetgelegenheden. We hebben uiteindelijk twee keer toch lekker bij een Indiaas restaurant gegeten.

We verbleven hier voor het eerst in een minshuku, het Japanse antwoord op de westerse B&B. We sliepen bij een ouder Japans echtpaar dat enkele kamers had voor gasten. Alles was Japanse stijl, dus slapen op twee tatami matjes op de vloer (viel reuze mee), geen stoelen en alleen een laag tafeltje in de kamer. Badruimte en toilet zijn gemeenschappelijk. Schoenen zijn taboe is huis, dus staan er pantoffels klaar die echter alleen weer zijn toegestaan tussen de verschillende ruimtes in huis. Dat leidde tot een heel ritueel: schoenen uit pantoffels aan bij betreden minshuku, kamer in sloffen uit, kamer uit sloffen aan, wc in sloffen uit en slippers aan die in wc staan, wc uit slippers uit sloffen aan, douche in sloffen uit, douche uit sloffen aan, kamer in sloffen uit, kamer uit sloffen aan, minshuku uit sloffen uit schoenen aan. Kun je het nog volgen? Geeft niet als het niet lukt, wij (vooral Roel) ging nog wel eens in de fout, met name bij kamer in sloffen uit. Ook de badkamer kende een eigen ritueel. Net als in een onsen (de openbare baddergelegenheden bij vulkanische bronnen) had onze minshuku een eigen bad dat door alle gasten gebruik wordt. Omdat iedereen in hetzelfde badwater stapt wordt van je verlangd dat je je van tevoren goed schrobt en schoon in bad stapt. Vandaag waren we er vroeg bij en was het water nog zweetheet en dreven er voor het effect (welke weten we niet) een tiental kleine appeltjes in het water.

Nog even terug naar het toilet: dat is in Japan ook een verhaal apart. Ons toilet hier bezit fijne vernuftigheden als een verwarmde toiletbril en een verkwikkende aarsdouche om de billetjes na de grote boodschap te reinigen. Wel even oppassen met het instellen van de kracht van de waterstraal (anders wordt het een beetje een waterballet), maar dan is het echt genieten geblazen (als je van dit soort dingen houdt….). Opvallend is trouwens dat de openbare toiletten die we tot nu toe zijn tegengekomen allemaal gratis waren. Toch wel fijn in een land waar de yens je portemonnee uitvliegen en ook wel opmerkelijk want dat zijn we in geen enkel ander land eerder tegengekomen. Zelfs in India moesten we wel eens betalen om gebruik te mogen maken van een ranzig stinkhol. Raar zijn wel de urinoirs. OK, Japanners mogen dan gemiddeld wat kleiner zijn dan een Europeaan maar waarom de bovenkant ongeveer ter hoogte van je klokkenspel hangt en de onderkant net boven de enkels is een raadsel. Moet je soms knielen om te plassen? Lijkt ons goed als daar wel duidelijke afspraken over zijn.

Morgen vertrekken we met de trein naar Matsumoto. Hopen dat alles gladjes verloopt. Naar Nikko (twee uur met de trein van Tokyo) bleek dat onze Japan Rail Pass niet gold voor de rechtstreekse trein die wij op het oog hadden. Daardoor moesten we met twee keer overstappen (met tussendoor ons eerste ritje van 27 minuten met een Shinkansen, de Japanse hogesnelheidstrein) reizen. Onze lokale boemel naar Nikko bleek vertraagd door een storing met de seinen (ook in hightech Japan kennen ze dat probleem dus), waardoor we er met drie kwartier vertraging arriveerden. Naar Matsumoto moeten we eerst terug met dezelfde boemel en wacht ons een reis met driemaal overstappen. Voor alle zekerheid maar een boemeltje eerder nemen om onze gereserveerde zitplaatsen niet te verspelen. Blijkbaar is morgen een drukke reisdag, want we moesten een uur later vertrekken omdat op één van de Shinkansen alle plekken gereserveerd bleken.

Nog even een uitsmijter: we hebben vandaag aan het begin van de avond onze eerste aardschok beleefd. Het schijnt dat er in het begin van de week ook één was toen we in Tokyo waren, maar in tegenstelling tot andere reisbloggers in Japan, hebben we daar toen niets van gevoeld. Nu voelden we toch echt een paar seconden onze kamer trillen. Bleek er een kleine aardschok van 4.2 op de schaal van Richter te zijn geweest voor de kust van Japan. In Nederland trekken razende reporters dan naar het ‘rampgebied’, hier is het business as usual. Onze gastheer was op dat moment net buiten en zei niets te hebben gevoeld. Tja, als je hier woont ben je daar wel aan gewend al was het aantal schokken sinds de grote beving van maart wel een stuk groter dan normaal, werd ons verteld. Het is – samen met de crisis – de belangrijkste reden dat veel buitenlandse toeristen Japan nog altijd mijden. Onze gastheer zag het aantal overnachtingen met de helft teruglopen, vertelde hij. Wij zijn in ieder geval blij dat we er wèl zijn.

 

 

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment

Stay Connected!

Follow us anywhere and receive our updates straight
to your inbox!
SUBSCRIBE
close-link