2011 Japan

Dog mania – Tokyo, Mt Fuji en Kamakura

Written by Roel Kerkhof

Tokyo zit erop. Het was even haasten en we hebben niet alles kunnen zien wat we vooraf hadden aangestipt, maar de vraag is of dat erg is. Het is vooral ‘bright lights, big city’, maar toeristisch vonden we de stad wat minder interessant (iets wat wel meer mensen schijnen te ervaren). De Senso-ji tempel en omgeving in de wijk Asakusa en de Tsukiji vismarkt met z’n vele (en veel onbekende en vaak zeer prijzige) vismerken waren na onze eerste dag leuk om te bezoeken, maar de Kappabashi-dori met al z’n horecabenodigdheden (zoals de plastic voorbeelden die je bij restaurants ziet, vaak 3-4 keer zo duur als het gerecht zelf) en het op veel blogs bezongen Odaiba Island (in onze beleving een wat troosteloos en sfeerloos en weinig toevoegend aan wat je elders in Tokyo ook al tegenkomt aan winkels en vermaak) worden volgens ons vooral aangeprezen om het ontbreken van echte attracties te maskeren, al mocht het zicht op de Rainbow Bridge en de skyline van Tokyo bij nacht er zijn.

Geeft niet, met het observeren van de eigenaardigheden van de inwoners van Tokyo hebben we ons ook prima vermaakt. Het meest in het oog springend vonden we de hondenbezitters die hun pocketkeffertjes (want ze moeten natuurlijk wel in een handtas passen of is het omdat men zo klein woont?) als prinsjes en prinsesjes behandelen. Op Odaiba ontdekten we waarom: de schattige droppies die daar verkocht werden verwisselden voor prijzen tussen de 1.500 en 5.000 euro van eigenaar. Uiteraard waren in deze winkel (met hondencrèche!) ook alle ‘noodzakelijkheden’ verkrijgbaar zoals wandelwagens, commodes, kokette onderbroekjes, rugzakjes (ja echt), Halloween-outfits, baljurkjes en de laatste najaarsmode (‘new this fall’). Toen we weggingen liepen we de Three Degrees tegen het lijf: een poedeldrieling in afkledende spijkerbroek en kanten shirts die als ware sterren gewillig voor onze camera poseerden.

Vanuit Tokyo hebben we ook twee dagtrips gemaakt: naar Mount Fuji (2 uur van Tokyo) en Kamakura (1 uur). Fuji toonde zich weer eens uiterst verlegen. Het beeldmerk van Japan laat zich vaker niet dan wel zien en ook wij moesten ons ondanks de gunstige weersvoorspelling van de Japanse Erwin Krollu behelpen met een vage glimp van de 3.776 meter hoge vulkaantop. Het amusement moest ‘m daarom vooral komen van een assorti vervoersmiddelen waarmee we het Hakone-circuit hebben afgelegd: bus, piratenboot op het Ashi Meer, kabelbaan, tandradbaan en boemeltrein. Onderweg hebben we de zwarte eieren die waren gekookt in het vulkanisch kokende water dat bij het stomende Owakudani uit de grond borrelt opgepeuzeld. Ondanks de geur van rotte eieren en de zwarte kleur van de schaal smaakten de eitjes net als thuis. Even 1 eitje proberen was er trouwens niet bij; het lokale pluimveekartel stelde meteen een afname van 5 eieren voor 5 euro verplicht.

Kamakura is een oude hoofdstad (1185-1333) van Japan staat bekend om z’n vele tempels en schrijnen, een stuk of zestig. Wij hebben het beperkt gehouden tot een stuk of vijf en dat vonden we meer dan voldoende. Meest indrukwekkend was uit 1252 daterende Daibatsu in de Kotoku-in tempel, het op een na grootste Boeddhabeeld van Japan: 850 ton brons schoon aan de haak. Bijzonder is dat je ‘m in de open lucht kunt fotograferen (zie je zelden) omdat de hal waarin Daibu ooit zat in 1495 met een tsunami was weggespoeld (ook toen kenden ze die dus al….). We bezochten Kamakura tijdens de nationale Sport en Gezondheidsdag, waardoor veel Japanners op pad waren, ook sportief (vaak hardlopend of fietsend met twee lagen kleding, lange mouwen en tights bij 25+ graden Celsius, pfffff). Wij hebben ook ons best gedaan door de 3,5 km lange hikingcourse af te leggen van het treinstation naar de Daibatsu. Onderweg passeerden we een grotschrijn waar geld (wit)wassen een nieuwe betekenis kreeg: door ritueel geld te wassen konden gelovigen financieel succes afdwingen. En dat heb je in een duur land als Japan wel nodig…… Maar daar hebben we het later nog wel eens over.

 

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment

Stay Connected!

Follow us anywhere and receive our updates straight
to your inbox!
SUBSCRIBE
close-link