2011 Japan

Alitalia adventures en Tokyo

Written by Roel Kerkhof

Onze trip naar Japan heeft allesbehalve een vliegende start gekregen. Was getekend: Alitalia. We hadden thuis al problemen gehad om plaatsen naast elkaar te regelen bij de on-line check-in. Ook op Schiphol werkte dit niet. Pas op Milaan Malpensa konden we dit regelen. Niet dankzij Alitalia, want alle transferdesks waren gesloten, maar een aardige medewerkster van Cathay Pacific was behulpzaam. Dat was zo ongeveer de enige dienstverlening die we sindsdien hebben meegemaakt. En dat verwacht je toch wel een beetje als je vlucht gecanceld wordt! Ja je leest het goed: we kregen op het moment dat we hadden moeten vertrekken te horen dat de vlucht niet doorging. De redenen die we hoorden: crash, technisch probleem, vliegtuig was op parking aangereden door ander vliegtuig/trap. Beetje vaag allemaal. Wij denken: er waren slechts 80 passagiers voor een enorm grote intercontinentale kist. Het was voor Alitalia goedkoper om ons met een andere vlucht samen te voegen, de volgende dag vanuit Rome…..!!!!

Pas na een uur werd duidelijk dat we het met wat instructies van het grondpersoneel zelf mogen uitzoeken: bagage ophalen, bus die ons van Milaan Malpensa naar Milaan Linate moet brengen (eerst 45 minuten in de bus wachten, wat voor deze eindelijk vol was, dat was lang genoeg om in spits uur dwars door Milaan te rijden voor een rit van 1.20 uur). Daar aangekomen mochten we niet tussen de ‘normale’ passagiers inchecken, maar moest dat bij aparte balies, die eerst nog ingericht moesten worden…. Mede dankzij niet werkende bagagelabelapparaten en de uiterst langzame grondstewardess die geen benul leek te hebben van wat ze moest doen, werd de eerste passagier na een half uur ingecheckt.

Met een vertraagde vlucht in Rome aangekomen zagen we voor het eerst iemand van Alitalia om de gecancelde passagiers te begeleiden. Eerste probleem: van één van de passagiers was de bagage niet meegekomen. Moest iedereen wachten tot de passagiers zelf maar het initiatief namen om naar de bus te gaan die ons naar een Romeins hotel zou brengen. Kolere-eind lopen en half uur wachten later eindelijk bij hotel. Dat was ook zo-zo. Om 22.45 uur eindelijk avondeten, minder dan zo-zo. Sinds we te horen hadden gekregen dat de vlucht niet doorging en we een voucher voor een snack en een drankje mochten ontvangen was ons door Alitalia niets meer aangeboden, zelfs niet op de vlucht van Linate naar Rome. Acht uur lang dus! Half twaalf lagen we eindelijk op bed.

De volgende ochtend om half zeven weer op, ontbijten en met de bus weer naar de luchthaven. We meldden ons keurig zo’n drie uur voor vertrek bij de balie. Inchecken zal plaats een uur later plaatsvinden, werd ons verteld. Nadat Roel enorm kwaad werd (niet voor de eerste keer tijdens onze Alitalia Adventures) ging de check-in dan toch beginnen. Weer lekker traag (de inefficiency droop van de hele luchthaven af, met nog eens anderhalf uur vertraging voor onze vlucht tot gevolg….), maar we hebben gelukkig plaatsen naast elkaar. We hadden op beide Milanese luchthavens verschillende malen gevraagd of dat vanaf daar ook mogelijk was, maar het antwoord was altijd, bij eigenlijk alle vragen die er waren, ‘no’, ‘sorry’, ‘don’t kow’, ‘can’t do’, Kortom ‘don’t care’. Dus ook met betrekking tot de volledige vakantiedag en niet meer te annuleren hotelovernachting die we in Tokyo missen, kregen we geen helderheid. Conclusie: voor ons nooit meer Alitalia en vliegen via Italiaanse luchthavens. We zijn blij dat we terug een rechtstreeks vlucht naar Amsterdam hebben.

We arriveerden ruim 22 uur later dan voorzien (om 7.00 ’s ochtends ) in Tokyo en zullen daardoor in Tokyo wat dingen moeten overslaan. Erg jammer natuurlijk. Vandaag in versnelde vorm met behulp van onze Suicapas (de OV-chipcard van Tokyo) het geplande zondagprogramma er doorheen gejaagd: de wijken Harajuku, Shibuya (met één van de drukste voetgangersoversteekplaatsen ter wereld) en Shinjuku (waar zich ook ons hotel bevindt). In Harajuku hadden we graag cosplay taferelen gezien, dat zijn tienermeisjes die zich bijvoorbeeld verkleden in goth kleding of als populaire anime personages. Helaas hebben we daar weinig van meegekregen (waren we te laat?), maar in de winkelstraten van Harajuku konden we er gelukkig toch nog een paar spotten en fotografisch vangen. De tieners in Tokyo gaan zich sowieso nogal te buiten in hun kledingstijlen variërend van hotpants met kousen tot over de knieën, hippierokken en schoolmeisjesoutfits tot victoriaanse kledij en oubollige jaren vijftig combo’s.

Ook bezochten we de Meiji-jingu tempel, één van de belangrijkste tempels in Tokyo waar op zondag regelmatig bruiloften plaatsvinden en ook ouders met hun pasgeborene komen om te zegenen. Verder vooral veel mensen gekeken en de wolkenkrabbers van het zakendistrict van Shinjuku bewonderd met een mooi uitzicht over de stad vanaf de 45ste verdieping van de gratis toegankelijke Tokyo Metropolitan Government Offices. Aan het eind van de dag waren we echter volledig leeggetrokken en gingen we naar onze eerste kom ‘ramen’ (Japanse noedels) maar vroeg naar bed, maar niet voor ons eerste bericht te posten. Het is een wat lang epistel geworden (grotendeels geschreven in afwachting van de vlucht naar Tokyo), maar we moesten onze frustraties ook een beetje kwijt.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment