2011 Japan

Massee, massee – Matsumoto, Tsumago

Written by Roel Kerkhof

We weten het nu zeker: Japanners zijn koudbloedig. We verbazen ons al de hele tijd over de hoeveelheid kleding die ze aantrekken terwijl de temperatuur in onze beleving over het algemeen toch heel redelijk is. Het zal wel door de voorliefde voor het badderen in warmwaterbronnen (onsen) komen. Ook de treinen zijn vaak zeer warm, de Shinkansen naar Nagano die we eergisteren namen had veel weg van een sauna – we waren blij dat we uit konden stappen. Dat was de derde van vier etappes tussen een regenachtig Nikko en Matsumotoooooo, Matsumotoooooo, Matsumoto blablabla, zoals we bij aankomst op het station werden verwelkomd. De eerste etappe was een lokale trein die in Japan een metro-opstelling van zitplaatsen kent. Ver schil met de metro in Tokyo is er niet: passagiers slapen, kijken op hun mobiel (maar bellen nooit in de trein!) of lezen manga, boek of krant.

Het past wel bij de Japanner die zijn of haar medemens geen enkele overlast lijkt te willen bezorgen. Zelfs op de borden die het einde van wegwerkzaamheden aanduiden staat een buigend mannetje afgebeeld die zijn nederige excuses aanbiedt voor de geboden overlast. Japanners zijn sowieso heel erg beleefd, vriendelijk en voorkomend is onze ervaring. Waar je ook binnengaat klinkt massee, massee (of iets dergelijks) wat welkom betekent. Niet zelden krijg je het in een winkel verschillende keren te horen. Vooral de conducteur heeft het maar druk met alle beleefdheden; zowel bij het binnenkomen als het verlaten van de treincoupé wordt een lichte buiging gemaakt naar de passagiers. Tijdens onze hikes door de natuur krijgen we steeds konnichiwa (betekent officieel goedemiddag maar wordt algemeen voor goedendag gebruikt) naar ons hoofd geslingerd. Om dit niet voortdurend te hoeven herhalen zeg je bij voorkeur konnichiwaaaaaaaa zodat je in één keer meerdere mensen kunt begroeten. Ook bij het afrekenen wordt vaak een heel standaardverhaal afgestoken wat wij uiteraard niet begrijpen maar zoiets zal betekenen als: onze welgemeende dank voor het frequenteren van ons etablissement en mochten wij verder nog iets voor u kunnen betekenen dan vernemen wij dat gaarne, zo niet dan wensen wij u nog een bijzonder voorspoedige voortzetting van een toch al glorieuze dag.

Maar we gingen dus naar Matsumoto dat vooral bekend is vanwege zijn kasteel uit 1595, het oudste originele houten kasteel van Japan (de meeste kastelen in Japan zijn reconstructies van na WOII). Het heeft de bijnaam ‘kraaienkasteel’ gekregen vanwege zijn zwarte looks en dat kwam mooi uit, want zo stak ie nog een beetje goed af tegen de loodgrijze lucht. Het was een mooi, echt Japans bouwwerk wat tegelijk ook betekent dat het van binnen nogal sober oogt. Japanners waren vroeger echte minimalisten. Hoewel er van binnen niet zoveel te zien was moesten we toch file lopen. Dat kwam door de smalle, steile trappen met op één plek 40 cm hoge treden die voor kinderen en ouden van dagen een behoorlijke hindernis vormden. Dat je tegelijk je schoenen in een plastic tasje mee moest dragen hielp ook niet echt mee om de balans te bewaren. Naast het kasteel had de stad weinig tot niets te bieden, wat we op zoek naar de in de LP vermelde andere ‘ bezienswaardigheden’ konden constateren.

Omdat de zon al tussen 5 en half 6 ’s middags ondergaat proberen we ons dagritme een beetje aan te passen om zoveel mogelijk van de dag te kunnen profiteren. Dat was een wat moeizaam proces, maar de afgelopen twee dagen hebben we een zetje in de goede richting gekregen omdat we gedwongen waren vroeg op te staan om een beetje gunstige reistijden met cq aansluitingen tussen bus en trein te krijgen (en niet teveel daglicht te verspillen). Zo zaten we gisteren al om even na zeven uur in de trein op weg naar het Kiso-dal, vijf kwartier met de trein onder Matsumoto. Daar wilden we tussen Magome en Tsumago een deel van de zogeheten Nakasendo lopen, de oude verbindingsroute tussen Kyoto en Edo (het huidige Tokyo). Magome en Tsumago zijn twee van de best bewaard gebleven poststations op deze historische route, al zijn de panden (waar nu vooral winkeltjes in zitten) in Magome herbouwd na een grote brand begin vorige eeuw. De 8 km tussen de beide dorpjes voert door bossen en langs velden, dorpjes en watervallen. Onderweg wordt gewaarschuwd voor beren – er hangen zelfs bellen onderweg om ze af te schrikken -, maar we hebben geen beer gezien. Wel twee slangen die tijdens de wandeling ons pad kruisten.

In Tsumago hebben we overnacht in een luxe ryokan (een traditionele Japanse herberg met zelfde principes als een minshuku), Fujioto. Als budgetreizigers hebben we nog nooit zoveel voor een overnachting uitgegeven (230.000 yen, zo’n 220 euro!!!), maar dan had je in dit geval ook wat: een ruime Japanse kamer met de (veel gefotografeerde) Japanse tuin van de ryokan direct onder ons raam. Zo’n uitzicht krijgen we waarschijnlijk nooit meer. Badderen was in een houten badkuip, diner en ontbijt waren bij de prijs inbegrepen. In een yakuta (Japanse huisjas) zittend op de grond aan een lage tafel kregen we zo’n 15-20 verschillende typisch Japanse (streek)hapjes en gerechtjes geserveerd. Naar traditioneel Japans gebruik is presentatie daarbij minstens zo belangrijk als smaak.

De ryokan-eigenaar gaf uitleg over wat we te eten kregen (op ons bij boeking opgegeven verzoek geen vis en zeevruchten) en hoe we het moesten eten. We hebben niet alles kunnen onthouden maar op het menu stonden onder meer teriyaki kip (dat klonk als enige bekend), wespenlarven (‘protein makes husband strong’), verschillende groenten, een soepje (om de rijst weg te spoelen) en twee gerechten met heel mals (en naar het schijnt heel duur) rundvlees, van runderen die voor ze bij ons op tafel belandden verwend zijn met een menu van bier, appels en massages. Het smaakte allemaal prima, op de koffiejelly na die als nagerecht werd geserveerd. Tijdens het ontbijt werd dit nog een dunnetjes overgedaan – we weten nu ook hoe we flinterdun gedroogd zeewier moeten eten.

We zijn nu in Takayama waar we weer met beide voeten terugkeren op aarde: we hebben hier niet eens een verwarmde toiletbril. Afzien dus. De volgende keer horen jullie of we deze barbarij hebben overleefd.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment

Stay Connected!

Follow us anywhere and receive our updates straight
to your inbox!
SUBSCRIBE
close-link