2010 India

Werelderfgoed in de herkansing – Ahmedabad, New Delhi, Khajuraho

Written by Roel Kerkhof

We moeten onze mening over Ahmedabad een beetje bijstellen. Zo’n twee weken geleden meldden we nog dat we niet echt blij werden van deze drukke, luidruchtige stad. Tijdens een ‘heritage walk’ in de (nog) rustige ochtenduren door de oude binnenstad leren we echter ook een andere kant kennen. De niet toeristische, begeleide wandeling voert kriskras door de zogeheten ‘pols’ – buurten op basis van ambachten -, een route die we zelfs met een plattegrond zelf nooit zouden hebben kunnen vinden. Tijdens de wandeling ontdekken we onder meer (deels) ondergronds gelegen tempels en komen we te weten waarom veel oude gebouwen door de eeuwen heen de vele aardbevingen in deze regio hebben doorstaan. Het is weer eens heel wat anders dan de gebruikelijke toeristische dingen. Verder maken we kennis met de voor Gujarat typische ‘stepwells’, rijk gedecoreerde waterbronnen. Voor veel rickshawrijders blijken ze echter onbekend. Na een paar mislukte pogingen vinden we er eindelijk één die ongeveer weet waar in Ahmedabad hij moet zijn en daar nemen we dan maar genoegen mee. Als we de eerste succesvol weten te bereiken laten we hem ons ook naar de bekendste (Adalaj Wav) even buiten de stad brengen.

Weer terug inde stad ontdekken we tot onze grote vreugde ook een McDonalds voor de lunch. We zijn de Indiase keuken nog niet zat, maar het is ook wel fijn eens wat anders te kunnen eten dan de gebruikelijke kost. Het is wel een McDonalds met een Indiaas tintje. De Big Mac (rundvlees!) ontbreekt op het menu. Daarvoor in de plaats kiezen we voor de Chicken Maharaja Mac, een nog grotere mond vol dan het origineel (maar toch iets minder lekker). Verder lopen we bij toeval tegen een heuse supermarkt aan (weliswaar met een mager assortiment) en blijkt een op het oog kleine kiosk een grote ondergrondse boeken-, dvd- en cd-winkel te verbergen. We hebben voorlopig weer genoeg leesvoer en kunnen straks thuis urenlang genieten van twee Bollywood blockbusters (waarvan één is opgenomen op enkele locaties die we in Bhuj en omgeving hebben gezien).

Inmiddels bevinden we ons in centraal India, in Khajuraho (Madya Pradesh). We wilden hier heen vliegen, maar dat bleek alleen mogelijk via Delhi met de tweede vlucht een dag later. Een combinatie vlucht-nachttrein biedt een redelijk alternatief (want we hebben geen zin in Delhi te moeten overnachten). Omdat we ’s morgens om half tien in Delhi zullen landen en de trein naar Khajuraho pas om kwart over acht ’s avonds vertrekt kunnen we mooi twee in het zuiden van de stad gelegen monumenten die op de werelderfgoedlijst van Unesco staan bezoeken waarvoor we twaalf jaar geleden geen tijd hadden: de Qutb Minar (een 73 meter hoge overwinningspilaar omringd door religieuze islamitische gebouwen daterend uit de twaalfde en dertiende eeuw) en – vlak bij ons treinstation – Humayun’s tombe uit de zestiende eeuw, dat min of meer het oefenwerkstuk was voor de latere bouw van de Taj Mahal. Voor het eerst krijgen we te maken met massatoerisme in India, vooral bij de Qutb Minar is het enorm druk met zowel Indiase als westerse toeristen, maar we zijn blij dat we ze toch even kunnen ‘meepakken’.

Dat laatste moet overigens vrij letterlijk worden genomen. Doordat onze vlucht met Indian Airlines bijna drie uur is vertraagd en men op de luchthaven vervolgens moeite heeft om de slurf aan te koppelen en de bagage op de band te krijgen is het toch nog een beetje een haastklus geworden. Nu bevinden we ons in de – relatieve – rust van Khajuraho. Relatief omdat Khajuraho niet meer dan een groot plattelandsdorp is en daardoor de verkeers- en straatherrie meevalt. Tegelijk word je er echter voortdurend lastig gevallen door mensen die iets van je willen om een paar roepies te kunnen verdienen: elk contact eindigt onvermijdelijk in een verzoek om geld. Een vertrouwd straatbeeld hier is dan ook een westerling die als een schaduw een Indiër heeft meelopen die wat te verkopen heeft, ongevraagd (en onnodig) als gids fungeert of gewoon ergens commissie hoopt te krijgen (want hij heeft je gebracht immers….).

Zelfs tijdens ons bezoek aan de onderweldigende (oftewel niet veel voorstellende) Raneh watervallen en een fietstochtje door de omgeving ontkomen we er niet aan. Dat is erg jammer, want verder is Khajuraho best een aangename plek om een paar dagen door te brengen, maar de mensen hier zijn soms erg vermoeiend. Gelukkig kunnen we daar goed van uitrusten; omdat het ’s nachts doodstil is en de temperaturen inmiddels ook wat aangenamer zijn (middagtemperatuur rond de dertig graden) kunnen we zonder fan of airco met het raam open slapen. Wat ons in Ahmedabad was beloofd (maar uitbleef vanwege een loeiende airco) lukt hier wel: prinsheerlijk slapen.

O ja, waarvoor we hier vooral zijn: de bekende erotische tempels, eveneens Unesco werelderfgoed (we tikken ze nu rap af). Deze vonden we een gemis in onze trip twaalf jaar geleden, vandaar deze wat rare appendix aan het eind van onze reis. Het pornografische gehalte valt overigens mee hoor. Veel meer afbeeldingen dan de foto’s met Kama Sutra standjes die veel mensen uit reisgidsen of boeken kennen zijn er eigenlijk niet. Wel veel afbeeldingen van bevallige nimfen die in verleidelijke poses zijn uitgehakt (opvallend: een klein buikje werd duizend jaar geleden blijkbaar sexy gevonden). Het bijzondere schuilt vooral in het feit dat de afbeeldingen in dit deel van India (in het zuiden hebben we ze al meer gezien) bewaard zijn gebleven; de tempels (ooit 85, waarvan er nu nog 25 over zijn) lagen te afgelegen voor de latere islamitische Mogols om ze te kunnen verwoesten (want al dat naakt kon natuurlijk niet). Die afgelegenheid vormt nu overigens tevens een belangrijke reden waarom – ondanks de faam van de tempels – het aantal toeristen nog enigszins meevalt (gelukkig).
Nog zes dagen en dan zijn we weer thuis (helaas). We hopen zondag al op de luchthaven van Helsinki (waar we een lange tussenstop hebben) te kunnen laten weten hoe de finale is verlopen. Tot dan.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment