2010 India

Feeling hot, hot, hot – Bhap, Jaisalmer

Written by Roel Kerkhof

‘My brother is out of town’, kregen we te horen toen we ons vier dagen geleden bij Barsingha Villa in Bhap meldden. Ja dat wisten we al. En we wisten ook waarom, maar dat hebben we maar niet laten weten. Op zijn beurt wist broerlief als tijdelijk zaakwaarnemer niet dat wij langs zouden komen. Onze reservering was rechtstreeks met de momenteel gedetineerde broer gemaakt en blijkbaar was dat verder niet op schrift gesteld. Geen probleem, want we bleken twee nachten de enige gasten. Toch zat men duidelijk in de maag met de situatie want we hadden ook enkele trips met gedetineerde broer afgesproken en niemand die eigenlijk een goed idee had wat er precies moest gebeuren. Vandaar dat we uiteindelijk met enigszins gemengde gevoelens terugkijken op ons duurste deel van de vakantie.

Het hotel en de kamer waren prima (we hadden waarschijnlijk de beste kamer gekregen, minstens drie keer zo groot als we gewend zijn), maar met ongerekend 70 euro per nacht toch stevig aan de prijs (al hadden we met de taxi op weg naar Bhap bij een bezoek aan het Gajner Palace Hotel gezien dat het nog een stuk duurder kan zonder dat dit veel extra kamer opleverde). Ook het personeel deed enorm z’n best om het ons naar de zin te maken en bracht ongevraagd allerlei extra gerechten op tafel bij het eten (waardoor er elke keer veel achterbleef). De tripjes daarentegen – waar we ons veel van hadden voorgesteld – verliepen enigszins teleurstellend, al was dat deels ook overmacht. Door de ongewoon zware moessonregens van dit jaar was de zoutwinning nog niet op gang gekomen (waardoor hier weinig van te zien was) en waren er tegelijk weinig jufferkraanvogels te zien op hun winterstek bij het dorpje Kichan. Hier woont de Indiaase versie van Lenie ’t Hart die door deze vogels van voedsel te voorzien er voor zorgt dat jaarlijks vele duizenden kraanvogels hier neerstrijken. Nu waren dat slechts een paar honderd.

Maar deels had het ook te maken met het feit dat gedetineerde broer normaliter ook degene is die alle tripjes begeleidt. Dat bleek onder meer toen waarneembroer met z’n telefoon kraanvogels ging fotograferen. Hij had ze nog nooit eerder gezien… Ook bij het bezoek aan de adobe dorpjes bleek er enig verschil van perceptie over de invulling van het programma. Dat we graag uitgebreid wilden rondwandelen en enige uitleg over het dagelijks leven kregen kwam als een verrassing. Zo goed en zo kwaad als het kon werd er toch wat van gemaakt. Bij het opmaken van de rekening begon men zelf al over discount, maar dat vonden we ook wel wat lullig. Zij konden er immers ook weinig aan doen. Doordat men de tax vergat te berekenen en nogal soepel omging met hoe eten en drinken in rekening werd gebracht werd er zonder gezichtsverlies toch enige compensatie ‘verleend’.

Nu zitten we weer in een kamer van zo’n 6 euro en eerlijk gezegd zijn we hier net zo happy mee, al was een airco op de kamer niet verkeerd geweest. Want wat is het de laatste dagen heet geweest, circa 38 graden als middagtemperatuur. We bevinden ons nu dan ook in Jaisalmer, de meest westelijke stad van Rajasthan, een 850 jaar oude karavaanstad gelegen in de Thar woestijn (overigens geen zandwoestijn, maar meer een dor, rotsig landschap met bosjes en droogtebestendige gewassen waar het in de zomer 45-50 graden kan worden). Jaisalmer was in de tijden van de kamelenkaravanen een rijke handelsstad op de zijderoute, maar raakte met de opkomst van meer moderne manieren van handel en transport in de vergetelheid. Het op een 80 meter hoge heuvel gelegen fort en haar inwoners kunnen nu alleen nog overleven dankzij de inkomsten uit het toerisme, dat tegelijk de grootste bedreiging is.

Want hoewel Jaisalmer nog altijd mooi en soms mystiek kan zijn, zie je in het fort door de vele hotelletjes, souvenirshops en restaurantjes bijna de oude haveli’s (de drie mooiste liggen overigens buiten het fort in de oude stad), fraai bewerkte Jain tempels en het paleis (weer met audiotour) niet meer. Bovendien wordt het 99 bastions tellende fort bedreigd door het gebruik van water, dat het zandsteen aantast. We zijn hier voor het eerst ook eens van ons strikt Indiaase dieet afgeweken. Dat kun je beter niet doen: when in India, eat as the Indians. Iets anders klaarmaken blijkt lastig. Een uitzondering vormde de German bakery waar we even een zoete fix konden pakken: het kaneelbroodje, de chocoladecake en de appelkruimeltaart gingen er prima in!

Morgen vertrekken we met de bus richting Jodhpur voor het Jodhpur Riff festival. Vanaf nu zullen we vooral nog met bus en trein reizen, geen dure taxi’s meer. Taxi’s zijn soms handig – zo konden we op weg naar Bhap ook nog het amper door toeristen bezochte plaatsje Kolayat bezoeken waar aan een heilig meer vele tempeltjes stonden met de bijbehorende bejaarde saddhoes die voor een paar roepies wel even serieus in de camera willen kijken – maar vormen tevens een behoorlijke aanslag op het budget. Bovendien voel je je zo meer de rijke blanke toerist dan de wat meer avontuurlijk ingestelde reiziger, zoals we onszelf nog altijd wel een beetje beschouwen. We hopen desalniettemin op een wat comfortabeler busritje dan van Bhap naar Jaisalmer, toen we vier uur lang op de achterbank geperst zaten met voor Roel maar een paar centimeter speelruimte tot de bovenliggende sleepers (gelukkig was de weg niet al te hobbelig). We hebben nu tickets met plaatsreservering in een Deluxe bus. We zijn benieuwd of reservering en busklassificatie bewaarheid gaan worden. We verwachten eerlijk gezegd van niet…

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment