2009 USA Zuidwesten

California Dreamin’ – Los Angeles, Purissima Mission SHP, Morro Bay, Monterey

Written by Roel Kerkhof

Denk je aan Californië, dan denk je aan zon, zee, strand en gebruinde beach babes en boys. Dream on. Wij hebben mogen ervaren dat het ook in ‘Sunny California’ kan spoken. The Weather Channel repte al van ‘shocktober’ vanwege het slechte weer in de hele VS, terwijl Californië afgelopen dinsdag de zwaarste oktoberstorm sinds 1962 beleefde. Die dag reden wij het op papier mooiste deel van Highway 1, de panoramische kustweg die zich in centraal Californië gekleefd aan steile berghellingen langs de Pacific slingert. We hebben er weinig van gezien. Loodgrijze luchten, harde rukwinden en een striemende regen maakten van de rit een apocalyptische ervaring. Het was hier de eerste regenval in maanden en het kwam meteen 20 uur lang met bakken uit de lucht.

We waren blij een grote SUV onder onze konten te hebben. Daardoor lagen we toch behoorlijk stabiel op de weg en dankzij de tractorbanden hoefden we niet bang te zijn snel lek te rijden op de vele naar beneden gespoelde rotsblokjes. Het bleef echter wel 150 kilometer lang oppassen geblazen, want regelmatig moesten er ook grotere op de weg gevallen rotsblokken ontweken worden. De puinschuivers (in plaats van sneeuwschuivers) die over Highway 1 pendelden om de weg vrij te houden schoven vaak achter de feiten aan. Eén keer moesten we met enkele andere weggebruikers zelf puinruimen om verder te kunnen rijden, doordat een paar minuten eerder een grote ‘rockslide’ de weg compleet had versperd. Eén van de rotsblokken had zelfs een groot gat in de weg geslagen. Gelukkig konden we één weghelft redelijk rotsvrij maken en weer verder rijden.

Het slechte weer had zich de dagen ervoor al aangekondigd. In Los Angeles had de zon moeite om door te breken en bleven de temperaturen achter bij normaal. Tja, LA. Het is toch een beetje ‘been there, done that’. Rijden door Beverly Hills, waar de sterren achter hoge hekken en heggen wonen, en cruisen over Rodeo Drive, je moet het gedaan hebben. De naam en faam van Hollywood, Santa Monica Pier en Venice Beach is toch vooral dat: naam en faam. Hollywood is feitelijk een wat vervallen wijk. Hollywood Boulevard is niet veel meer dan de sterren in het trottoir en de hand/voetafdrukken voor Grauman’s Chinese Theater (waar we een rondleiding volgden die de prijs niet waard was, Hollywood, hè). Santa Monica Pier is ouderwets vermaak en Venice Beach moet het vooral van de weirdo’s hebben.

We wisten dit van tevoren. De belangrijkste reden om naar LA te gaan was voor ons Universal Studios, waar we onder meer de Studio Tour deden waarbij de set van Desperate Housewives te zien kregen. Bij het zappen op tv ’s avonds kwam Desperate Housewives ook voorbij. Wel grappig als je net de set in het echt gezien hebt. Verder zo’n beetje alle shows gezien en ‘rides’ gedaan, waarbij vooral ‘The Mummy’ best heftig was. Maar ook kort. Omdat we er buiten het hoogseizoen waren, waren de wachttijden gelukkig lekker kort. We zagen echter welke wachtrijen in het hoogseizoen mogelijk zijn. Om dan drie kwartier tot anderhalf uur te moeten wachten voor een attractie van één minuut lijkt ons niet zo’n geslaagde ervaring.

Vanuit LA reden we vervolgens in twee dagen over Highway 1 naar Monterey. Dag 1 was grijs, dag 2 dus stormachtig. Dag 1 maakten we een tussenstop bij La Purissima Mission State Historic Park, één van de vele katholieke missieposten die in de negentiende eeuw langs de Californische kust werden gesticht. La Purissima is één van de best bewaard gebleven missies en best interessant, maar het maakte op een maandag in oktober toch ook een erg verlaten indruk. Vanwege het grijze, koele weer konden de geplande uurtjes zonnebaden bij Pismo Beach niet doorgaan en arriveerden we lekker vroeg in onze overnachtingsplek Morro Bay.

Vanwege het slechte weer de volgende dag kon een gepland bezoek aan Hearst Castle niet doorgaan en was rondlopen in Monterey ook geen optie (dat hebben we woensdagochtend nog even gedaan, het weer was inmiddels aanzienlijk opgeknapt). In plaats daarvan zijn we doorgereden naar een ‘outlet center’ in Gillroy, voor nog wat laatste aankopen. De belangrijkste daarvan was een nieuwe tas om alles mee naar huis te krijgen. We vertrokken met zo’n 26 kilo bagage, maar die bleek bij het inchecken op het vliegveld zomaar 75 procent gegroeid. Raarrrrr…….. Maar na wat herpakken mocht alles toch zonder bijbetaling mee.

Een praatgrage verkoper in Gillroy vroeg wat ons nu het meest was opgevallen tijdens onze trip door de VS. Omdat het al donker was en we nog door de storm terug moesten rijden naar Monterey antwoorden we de magere straatverlichting (en dat in een land dat als energieverslindend bekend staat, maar dat zeiden we er uiteraard niet bij). Maar dat is niet het enige. Verder vonden we opmerkelijk dat:

– Je in het land van de onbeperkte (keuze)mogelijkheden in vrijwel geen enkele hotelkamer zelf de kracht van de waterstraal kunt bepalen.
– Bij het aandoen van het licht in de badkamer veelal tegelijk ook een zeer luidruchtige afzuiging in werk wordt gesteld.
– Het goedkoop is om in motels zelf je was te doen. Hoewel deze vakantie in alle opzichten duurder is dan onze reguliere backpack reizen, hebben we aan onze was juist minder gespendeerd.
– Dat openbare toiletten ook op afgelegen plaatsen voorhanden zijn en altijd gratis en schoon.
– Dat de lage pisbakken en toiletten (vol water) het voor mannen zeer lastig maakt om zonder spetteren te plassen.
– De meeste automobilisten op een vierbaansweg stug op de linker rijbaan blijven rijden (rechts inhalen is hier dan ook de gewoonste zaak van de wereld).
– Je bij rechtsaf slaan door rood mag rijden.
– De ‘freeways’ in Californië in een belabberde staat van onderhoud verkeren. De staat Californië is – mede door de kredietcrisis – dan ook vrijwel failliet, daarin staat zelfs The Governator Arnold Schwarzenegger machteloos.
– Dameskleding maat XL Eugénie meestal niet past (en zij is toch redelijk ‘petite’ hier).
– Roel er niet in kon slagen een paar nieuwe schoenen te kopen. Juist zijn maat bleek veelal niet beschikbaar voor de schoenen waar hij zijn oog op liet vallen.
– Aan alles waar het predikaat ‘gezond’ is gekoppeld ook meteen een flink prijskaartje hangt.
– Er tegelijk vooral reclame wordt gemaakt voor ongezonde voeding.
– En als je dan eens een redelijk gezond broodje koopt de vraag krijgt ‘do you want to make it a meal?’ Daarmee wordt dan een zakje chips bedoeld (echt waar!).
– Gratis refills van drinken bij je eten normaal zijn (als je daar al behoefte aan hebt na een megagrote beker drinken).
– Er zoveel medisch getinte reclameboodschappen in de media zijn (al lijkt dit het logische vervolg op de drie punten hiervoor).
– Er overal coupons, klantenkaarten en kortingen voor lijken te bestaan. We horen het graag als iemand nog geïnteresseerd is in een klantenkaart van Safeway, CityMarket of Vons. Het fijne van deze klantenkaarten is dat je bij je aankopen elke keer te horen krijgt hoeveel je vandaag weer bespaard hebt.
– De goedgelovigheid van Amerikanen. In supermarkten wordt vaak aan de klant gevraagd wat er in een doos of zakje zit, bij nationale parken zit niet altijd iemand bij de ingang (je wordt dan geacht zelf het entreegeld in een gleuf te gooien) en bij hotels is nooit naar onze AAA-kaart gevraagd terwijl we wel regelmatig met AAA-korting hadden geboekt.
– Vrijwel elke transactie vooraf wordt gegaan door beleefdheidsreeks: ‘how are you’, ‘good and how are you’, ‘fine, how can I help you’.
– Op de meest vreemde momenten en plaatsen ‘how are you’ klinkt, bijvoorbeeld tijdens een hike of terwijl je staat te wachten voor het voetgangerslicht.
– Voor de meest onbenullige zaken al verontschuldigingen worden aangeboden: ‘I’m sorry’.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment