2009 USA Zuidwesten

Utah rocks! – Moab, Canyonlands NP, Arches NP, Mesa Verde NP, Monument Valley

Written by Roel Kerkhof

Rotsen in alle soorten en maten kenmerken de staat Utah. Zo ook rond Moab, dat als uitvalsbasis diende voor Canyonlands National Park en Arches National Park. Canyonlands is een enorm groot park dat bestaat uit drie districten. Wij bezochten Island in the Sky. Een toepasselijke naam, want je hebt hier vanaf een plateau op circa 1.800 meter hoogte uitzichten/vergezichten op/over de omliggende canyons en valleien die enkele honderden meters lager liggen. Via enkele wandelingen en verschillende uitzichtspunten veranderde het panorama voortdurend. Het mooiste uitzicht hadden we echter in het vlakbij gelegen Dead Horse Point State Park, bekend van de slotscène uit de film Thelma and Louise, waarbij je uitkijkt over de slingerende Colorado rivier.

In Arches NP hebben extreme temperatuurverschillen, wind en water opvallende bogen en vinnen gevormd. Een aantal daarvan zijn alleen na een stevige hike en wat klauterwerk te bewonderen, zoals in Devil’s Garden, waar Eugénie halverwege afhaakte omdat ze het traject te eng vond om te lopen. We merken trouwens dat de er een zekere nationale parken verzadiging begint op te treden. Soms denk je wel eens: alweer een rots of alweer een gat in een rots of alweer een gat in de grond. Als we andere mensen dan druk zien fotograferen vragen we ons wel eens af: wat zien zij, wat wij niet zien? Aan de andere kant: het aantal foto’s blijft zo ten minste enigszins binnen de perken (we zijn elke avond ook druk aan het selecteren).

Een prettige afwisseling was daarom het Mesa Verde National Park dat net over de grens in de zuidwestelijke punt van de staat Colorado ligt. Dit is één van de weinige nationale parken in de VS die zich niet primair richt op de natuur, maar vooral is geënt op behoud van een stukje cultuurhistorie (van natuur viel door verschillende bosbranden in het recente verleden ook minder te genieten). In Mesa Verde vind je op diverse overdekte richels hoog in de rotswanden de overblijfselen van indianenwoningen uit de twaalfde en dertiende eeuw. Onder leiding van een park ranger brachten we onder meer een bezoek aan de grootste ruïne, de Cliff Palace, dat alleen via steile trappen te bereiken is (de Anasazi klommen en daalden met behulp van touwen en in de rotsen uitgehouwen handgrepen). De ranger gaf een uitgebreide uitleg over alle achtergronden, essentieel om Mesa Verde op waarde te kunnen schatten.

Daarna ging het weer terug Utah in naar Monument Valley, dat een landschap herbergt dat veel mensen wel zullen herkennen uit de vele westerns en commercials die hier zijn opgenomen. Het bekende beeld van het lege woestijnlandschap met zijn kenmerkende butte’s en mesa’s afgetekend tegen strakblauwe van hitte zinderende luchten, vormde (wat ons betreft helaas) echter slechts een klein deel van dit door de Navajo uitgebate natuurpark. Wij vonden het eerlijk gezegd wat tegenvallen. Dat zal deels te maken hebben gehad met het weer: het was grijs, zeer winderig en er viel af en toe zelfs een beetje regen. We hadden onze SUV net twee dagen eerder door de carwash gehaald en ziet er nu alweer als een tractor uit…..

Het weer, althans de temperatuur, valt de laatste dagen toch al wat tegen. We begonnen de laatste dagen vaak berekoud, waarbij de middagtemperatuur meestal op zo’n 15-17 graden Celsius bleef steken. Vandaag kwam daar op veelal dodelijk saaie weg van Mesa Verde naar Flagstaff (waar we na een lange rit van zeven uur nu zijn) dus nog eens zware bewolking en een bijna stormachtige wind bij. In een zanderige omgeving betekent dit dus veel zand in de lucht. Monument Valley was bij ons vertrek in een grauwsluier van zand gehuld, terwijl onze auto onderweg regelmatig werd gezandstraald als er weer eens een minizandstormpje over de weg joeg. Het schijnt te komende dagen gelukkig weer beter te worden, ook qua temperatuur, al blijft die wel achter bij wat in dit deel van de VS normaal is voor deze tijd van het jaar.

Misschien is het goed ook eens iets over het eten te zeggen. Zijn we al kilo’s aangekomen? We denken dat dit meevalt. We maken meestal onze eigen ontbijtjes en lunches met aankopen uit de supermarkt en proberen voor variatie te zorgen in het avondeten door afwisselend Chinees, pizza, Mexicaans of Amerikaans (lees hamburger met patat) te eten. Fastfood ketens hebben we na drie weken nog nauwelijks bezocht: McDonald’s, Pizza Hut en Taco Bell elk pas één keer. Wendy’s, Burger King, KFC, etc. hebben we tot nu toe links kunnen liggen. Wij beschouwen dit ook niet echt als een volwaardige maaltijd. Amerikanen denken daar toch anders over. Echt gehoord in Columbia State Park: ‘So you guys wanna eat here something or go to the next town for a real meal. They have a Taco Bell there.’ Rare jongens die Amerikanen.

Ook blijft het soms wennen aan hoezeer men hier gericht is op grote hoeveelheden vlees bij het eten. Als je bijvoorbeeld een voorverpakte sandwich koopt zit daar een aantal plakken vleeswaren op waarmee we zelf drie of vier sandwiches zouden bekleden. De hoeveelheden per maaltijd zijn vaak eveneens enorm. Zelfs een grote eter als Roel heeft zich al een keer gewonnen moeten geven: een Philly’s Cheese Steak was hem in Vegas echt te machtig. Het hoort echter bij het uitproberen van typisch Amerikaanse gerechten en nieuwe smaken. Enkele nieuwe favoriete flavors: een fuji appel – peer vitaminewatertje van SoBe, honey mustard Pringles, ‘thin sliced honey turkey’, ‘spicy italian footlong’ met pepperjack kaas, (weer) honingmosterd en ‘onion relish’ van Subway en de ‘mash potatoes’ en ‘cinnamon apples’ van Denny’s.

Tot slot nog een observatie over hoe vreemd de Amerikaanse samenleving soms in elkaar steekt. In de Denny’s in Moab zagen we iemand de Mormon Times lezen. Utah is als thuisbasis van de Mormonen de moeder aller religieuze staten in een toch al Godvrezende samenleving getuige het aantal kerken in elke zichzelf respecterende plaats. Gij zult niet doden’ luidt volgens ons één van de Tien Geboden. Een advertentie met een coupon voor 5 dollar korting op de aanschaf van een ‘gun’ in de Mormon Times komt ons dan toch een beetje vreemd over. Goed, dan nog een observatie: wat zijn er in dit deel van het land veel plaatsen met de charme van een industrieterrein (maar dit terzijde).

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment