2009 USA Zuidwesten

Vandaag is rood (en morgen ook) – Page, Zion NP, Bryce Canyon NP

Written by Roel Kerkhof

Autorijden in Utah is een gevaarlijke bezigheid. Door alle mooie landschappen in verschillende roodschakeringen verliest Roel nog wel eens het oog voor de weg en heeft hij moeite om binnen de lijntjes te blijven. Eugénie heeft het als passagier wat dat betreft weer goed getroffen. Zij kan relaxed van de omgeving genieten. Een voorproefje van wat ons in Utah te wachten stond vonden we al rond Page, dat nog net in Arizona ligt. Dit stadje bij Lake Powell is weinig bijzonder maar in de nabijheid liggen Horseshoe Bend en Antelope Canyon. Horseshoe Bend is een bocht in de Colorado River in de vorm van een…… hoefijzer. Duh. Het was een korte maar door de hitte en het zand zware wandeling om er te komen. Het uitzicht was echter bijzonder de moeite waard.

Antelope Canyon is een zogeheten ‘slot canyon’, een gleuf in de rode zandsteen van hooguit twee meter breed en 200 meter lang waar het water grillige vormen heeft gevormd die door het licht dat in de canyon valt fantastische okerkleuren krijgen. Erg lastig om goed te fotograferen, zo ondervonden we. Met mooie folderfoto’s komen we helaas niet thuis. Misschien wordt het toch eens tijd voor een fotografiecursus. Page had zelf trouwens toch nog één attractie: Bashful Bob’s Motel, ons goedkoopste en meest authentieke overnachtingsadres deze reis. Wij sliepen in het appartementje waarin Bob zelf 25 jaar woonde. Hij bivakkeert nu in en camper naast zijn motel, maar maakt af en toe nog gebruik van zijn oude stek. We moesten zijn spullen maar negeren. We weten nu in ieder geval wel waar Bob van houdt: keyboards spelen, barbecueën en tv kijken vanuit zijn tv-stoel met uitsparingen voor een glas, blik of flesje in de armleuningen. Maar waar kwam die sportbeha vandaan?? Misschien draagt hij die op zijn hometrainer. Kinky!

Via de Glen Canyon stuwdam (de op 3 na hoogste dam van de VS) ging het langs de zuidrand van het uitgestrekte Grand Staircase Escalante National Monument richting Zion National Park. We passeerden onder meer het kleine stadje Kanab, dat zichzelf graag Little Hollywood noemt omdat er tot het begin van de jaren zeventig verschillende westerns werden opgenomen. Een gratis museum met enkele decors herinnert aan die tijd. Een ongeplande stop in de buurt van Kanab om een opvallende rotsformatie te fotograferen (maar we inmiddels al weer gewoontjes vinden) bleek het begin van een trail naar zogeheten toadstools, rotskolommen waarop een losse steen balanceert. Roel is er in z’n eentje heen gelopen, omdat Eugénie de hike van bijna één uur heen en terug in de middaghitte van 35 graden Celsius zonder schaduw niet zo zag zitten.

Eugénie wilde energie sparen voor Zion National Park, dat misschien niet het meest opvallende natuurpark in het zuidwesten van de VS is maar dat wel erg mooie wandelingmogelijkheden biedt. Samen hebben we er drie eenvoudiger wandelingen gemaakt ( Emerald Pools, Weeping Rock en Riverside Walk), in totaal goed voor 6 km wandelen. Terwijl Eugénie de was ging doen en het hotelzwembad ging verkennen, heeft Roel daarna nog de loodzware hike naar Angel’s landing gemaakt voor een WAANzinnig uitzicht over de vallei. De klim omhoog was KRANKzinnig. In 4 km moesten 453 hoogtemeters worden overwonnen. Dit ging deels via steile haarspeldbochten met steigingspercentages van meer dan 15 %. De laatste 800 meter voerden via rotsen en gladde leisteen over een richel die op sommige plaatsen slechts anderhalve meter breed was met afgronden van enkele honderden meters aan weerszijde. Roel is niet bang aangelegd, maar de ketting die hikers veilig over de richel moest helpen werd steeds goed vastgehouden. En dan moet je ook weer terug….. Een paar afgetrapte hardloopschoenen is wellicht ook niet de meest verstandige keuze voor dit soort expedities. Reactie van Eugénie na het zien van de foto’s: als ik dit van tevoren had geweten had je van mij niet gemogen.

Het volgende National Park, Bryce Canyon, was er één met een hoge WOW!!!-factor. Met name het Bryce Amphitheater in het voorste gedeelte van het park was indrukwekkend (de rest viel daardoor wat in het niet). In het Amphitheater staan de zogeheten hoodoo’s , de aardpiramides waarom dit park bekend staat. De (tien)tallen meters hoge, grillige pilaren deden Eugénie aan Gaudi’s Sagrada Familia denken , maar dan honderden bij elkaar. Maar soms leken ze vanuit de verte ook wel op middeleeuwse forten. Alle uitzichtspunten in Bryce liggen aan de bovenzijde van een plateau, maar via een 4,6 km lange wandeling in het Amphitheater konden we ook vanaf beneden alles bewonderen. De terugtocht omhoog was wel even zwaar. Bryce ligt tussen de 2.400 en 2.700 meter hoogte. IJle lucht dus.

Tot en met het bezoek aan Bryce hadden we steeds prachtig weer: wolkenloze luchten (afgezien van de mist bij San Francisco) en middagtemperaturen van boven de dertig graden Celsius. In Bryce was het bijzonder winderig en wat koeler vanwege een naderend stormfront dat de volgende dag zelfs voor sneeuw zou zorgen in het noorden van Utah. Wij hielden het droog, maar tijdens onze rit over de prachtige, deels door gele herfsttinten gekleurde Scenic Byway 12 in noordelijke richting naar Capitol Reef National Park kelderde de temperatuur gevoelig. De thermometer gaf soms maar 7 graden Celsius aan, maar door de ijzige wind en de hoogte lag de gevoelstemperatuur rond het vriespunt. Gelukkig hadden we mutsen mee. Capitol Reef vonden we trouwens een park met een Mwah-factor (wel met stevige struiken trouwens getuige een stevig bekraste rechterzijde van onze auto – gelukkig hebben we een uitgebreide verzekering genomen), maar toch een aardige stop op weg naar Moab waar we nu zijn. Over het natuurschoon hier meer in een volgend bericht.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment