2009 USA Zuidwesten

Route 66 naar de Grand Canyon

Written by Roel Kerkhof

Waar veel toeristen vanuit Las Vegas zo snel mogelijk richting de Grand Canyon rijden hadden wij gekozen voor de langzamere weg door een deel van Route 66 te volgen. Juist in Arizona ligt één van de laatst overgebleven authentieke trajecten van de weg die ooit Chicago met Los Angeles verbond en die symbool stond voor de motorisering van Noord-Amerika en onder meer aan de weg stond van het ontstaan van het fenomeen motel. Veel is er niet overgebleven van Route 66, het is vooral het idee, maar een aantal plaatsen probeert de herinnering levend te houden (om toeristendollars in het laatje te krijgen uiteraard).

Wij pikten – na enig zoeken en vloeken (de vierbaansweg waarop we reden bleek niet de highway die we op de kaart vermoeden, maar een secundaire weg) – Route 66 op in Oatman, een klein westerndorpje met makke ezels in de straten gelegen in een bergachtige omgeving. In Kingman bezochten we het Route 66 museum, waar we in het visitor center ieder een bizar, gratis ‘welcome pack’ kregen. De inhoud bestond uit een reep,een keelpastille, whitener tandpasta, twee advil tabletten en een doosje tampons…… Tijdens een lunch met mega Route 66 hamburgers met sweet potato fries in de pastel groen-roze Mr D’s Route 66 Diner bleven we ons maar verbazen over hoe men in Kingman dacht bezoekers welkom te moeten heten. Via Hackberry (grappig tot privémuseumpje/giftshop omgetoverd oud tankstation) en Seligman eindigde route 66 voor ons in Williams.

Het autorijden is hier overigens erg goedkoop. Hoewel onze SUV redelijk benzine slurpt – we schatten dat ie 1 op 9 à 10 rijdt – blijven de benzine-uitgaven beperkt. In Californië betaalden we bij de eerste tankbeurt in Yosemite Park $ 3,69 per gallon (= 3,785 liter). Dat vonden we met een dollarkoers van circa 1,45 al heel goedkoop. In Nevada en Arizona zitten de prijzen tussen de $ 2,50 – $ 2,80 per gallon. Belachelijk gewoon. En die Amerikanen maar inzetten op het produceren van zuiniger auto’s vanwege de steeds duurder wordende benzine…… Laat ze maar eens een keertje bij ons komen tanken…… Wij maken ons in ieder geval geen zorgen over het aantal kilometers dat we dagelijks rijden. Het aantal uren mag van Roel wel wat minder. Met de soms lage maximum snelheden in de VS schiet het niet altijd even goed op, al brengt de cruise control wel enige verlichting.

Van Williams naar de Grand Canyon was echter maar een uurtje rijden. Eén foto zegt meer dan duizend woorden wordt vaak gezegd (al is Roel het daar natuurlijk niet mee eens…..), maar voor de Grand Canyon wordt dit lastig. Wat hebben we een boel foto’s gemaakt van dit gat in de grond. De eerste foto’s konden we maken vanuit de lucht (!) door met Papillon Grand Canyon Helicopters een vlucht van bijna een half uur te maken. Een prijzig uitstapje, hoewel met een coupon voor tien procent korting en ruim dertig procent dollarkorting zoals wij de gunstige wisselkoers hebben gedoopt de prijs uiteindelijk best nog meeviel. Het was het geld echter meer dan waard – tof volgens Eugénie – en als bonus konden we weer een nieuw vervoermiddel in ons reisregister bijschrijven. Vervolgens hebben we langs verschillende uitzichtspunten op de South Rim foto’s gemaakt met de Bright Angel Lodge als onze uitvalsbasis. Van onze kamer was het hooguit twee minuten lopen naar de rand van de canyon. In de kloof zelf zijn we niet geweest, maar hoe het daar is konden we een beetje ervaren in het IMAX-theater waar een film draaide over de Grand Canyon. Het voelde soms alsof je zelf de stroomversnellingen in de Colorado rivier op de bodem van de kloof bedwong.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment