2009 USA Zuidwesten

Dead and/or alive – Death Valley, Las Vegas

Written by Roel Kerkhof

Via een korte omweg via het erg mooi gelegen June Lake zijn we vervolgens verder gereden naar Death Valley. Het landschap is sindsdien vooral dor en droog, maar het blijft toch vaak genieten van mooie uitzichten op de bergen van de Sierra Nevada. De dode vallei staat vooral bekend om de hoge temperaturen. Als we ons overnachtingsadres in Furnace Creek bereiken geeft de thermometer 113 graden Fahrenheit aan, zo’n 45 graden Celsius. Dat valt mee, als je bedenkt dat de temperaturen tot boven de 50 graden Celsius kunnen oplopen. Maar ja, de volgende dag begon dan ook de herfst….. Wel waren we zo slim geweest om voor we Death Valley inreden de koelvloeistof voor de radiator te checken. Het reservoir bleek praktisch leeg. Over afkoeling gesproken: daarvoor hoefde je niet in het hotelzwembad te zijn, het water was door de brandende zon gewoon lauw geworden. Zelfs het water uit de koudwaterkraan in onze kamer werd nooit echt koel.

Death Valley heeft op plekken een verrassend mooi landschap. Onze favoriete stek was Zabriskie Point waar we met uitzicht op de veelkleurige heuvels een zelf samengesteld ontbijtje nuttigden. Het uitzicht over de hele vallei vanaf Dante’s View viel helaas een beetje tegen doordat het nogal heiig was. Sneuer was dat we het kleurenspel van de Artist’s Palette misten door foutieve info in de reisgids en het visitor’s center. Er was aangeraden rond zonsondergang te komen, maar dat was eigenlijk te laat om de bergen mooi te zien verkleuren. Verder onder meer het laagste punt van het noordelijk halfrond in Badwater (86 meter onder de zeespiegel) en de zoutvlakte van Devil’s Golfcourse bezocht.

In scherp contrast met de verlatenheid en stilte van Death Valley stond de geluid- en lichtshow die Las Vegas is. We arriveerden er al rond 11.30 uur in de morgen. Volgens Eugénie te vroeg om in ons hotel in te checken, dus konden we net zo goed eerst ons geplande bezoek aan een outlet center afleggen. Afijn, vijf uur later en met voor Roel drie Lee spijkerbroeken, een jas, shirt en korte broek van Tommy Hilfiger, een korte broek van Hurley en een polo van Aeropostale en voor Eugénie….. niets gingen we dan eindelijk richting ons hotel, Tuscany Suites. Eén van onze goedkoopste overnachtingen deze trip, maar wat een kamer. Zelden zo’n ruime hotelkamer gezien. Het enige nadeel was dat het hotel niet lag aan de befaamde Strip, waaraan alle grote hotel-casino’s zich bevinden, maar zo’n 10-15 minuten lopen er vandaan.

Het was toch al opvallend welke afstanden je als bezoeker in Las Vegas moet sjouwen, wil je alles bekijken. De hotel-casino’s zijn megalomaan groot en vaak veelal zo ingericht dat de interessante sights voor niet-gasten/niet-gokkers zich achterin het gebouw bevinden. Dus als je bijvoorbeeld The Imperial Auto Collection (met een erg mooi collectie gerestaureerde klassiekers/sportwagens) in Imperial Palace wilt zien of de flamingo’s in The Flamingo krijg je gedwongen ook het casino en de winkels van het hotel te zien. Dat is niet altijd even boeiend, want hoewel de hotels elk een eigen thema hebben, zien de gokhallen er grotendeels eender uit: heel veel gokkasten met daarachter verveeld ogende spelers die gestaag hun dollars verloren zien gaan.

Toch konden we ons twee dagen en drie avonden prima vermaken met het in- en uitlopen van de casino’s, het bekijken van de gratis avondshows op de Strip (waarvan eigenlijk alleen The Sirens of Treasure Island een spektakel was) en de Fremont Street Experience in het verder weinig boeiende downtown LV, het beklimmen van de Eiffel toren van hotel Paris Las Vegas overdag en de toren van de 345 meter hoge Stratosphere ’s avonds en een beetje light shoppen. In de erg leuke, vier verdiepingen tellende M&M Store kon Eugénie de in het outlet center opgelopen koopachterstand weer een beetje inlopen. De drukte van Las Vegas werd tussendoor nog even onderbroken voor een bezoek aan de Valley of Fire, een uurtje rijden buiten de stad. We hadden ingeschat aan twee uurtjes voldoende te hebben voor dit kleinere nationale park, maar zoals al vaker deze reis hadden we de boel weer eens verkeerd ingeschat. In het namiddaglicht zagen de rotsformaties (en het bikinimodel dat er werd gefotografeerd….) er zo mooi uit, dat we vaak lang bleven hangen en uiteindelijk niet alles hebben kunnen zien.

Voor relaxen bij het hotelzwembad en het doen van de was bleef amper tijd over. Dat hebben we maar gecombineerd: wachten bij het zwembad tot de was klaar was. Uiteraard is een bezoek aan de City of Lights niet compleet zonder een show te bezoeken. Wij hadden via internet Ka van Cirque du Soleil in het hotel MGM Grand geboekt. Eugénie zag daarmee een lang gekoesterde wens in vervulling gaan. En voor ca. 45 euro pp hadden we ook nog eens een mooie deal. De show draaide letterlijk en figuurlijk rond een beweegbaar podium dat bij sommige acts volledig vertikaal stond. Het theater was dan ook speciaal voor deze voorstelling gebouwd, iets wat in Vegas trouwens niet ongewoon is voor langlopende shows. Eugénie was na afloop helemaal happy: adembenemend had ze het gevonden. En ook Roel had genoten hoor……

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment