2009 USA Zuidwesten

The Streets of San Francisco

Written by Roel Kerkhof

Hè, hè, het heeft even geduurd maar hier dan eindelijk een bericht uit de States. Tot nu toe is het er nog niet van gekomen om berichtjes voor de weblog te tikken omdat we er geen zin in of geen fut voor hadden (en af en toe ook omdat gratis wifi ontbrak). Ondanks het toch wat ruimere reisprogramma dat we dachten te hebben samengesteld komen we vaak tijd te kort. Er is ook zoveel te zien en te doen hier. Van uitrusten komt dan ook weinig. Roel heeft zelfs nog geen letter in zijn boek gelezen.

Laten we bij het begin beginnen. Dat leek al bijna fout te gaan. We dachten voor onze vluchten van Amsterdam naar Londen met British Midland en van Londen naar San Francisco met United Airlines genoeg te hebben aan ons reserveringsnummer, maar omdat we via een online reisbureau hadden geboekt bleken we ook een fysiek ticket te moeten hebben. Hadden we dus niet ontvangen. Door het e-ticketnummer op te vragen was dat euvel echter snel verholpen.
Over vliegen met United Airlines hadden we wat slechte commentaren gelezen met name met betrekking tot de catering aan boord. Dat viel juist reuze mee. De eerste maaltijd was zelfs erg lekker en we kregen meer te drinken dan ooit tevoren. De maaltijd vlak voor de landing was wel een tikkie vreemd: een broodje vergezeld van een zakje chips en een twix. Voorbereiding op de Amerikaanse eetgewoonten zullen we maar denken.

De douanepassage verliep onverwacht vlot. Thuis hadden we al het zogeheten ESTA-formulier mogen invullen waarop je onder meer mag verklaren dat je nooit eerder deel hebt genomen aan terroristische acties en dat je dit voorlopig ook niet van plan bent (alsof je dat zou aangeven als dit anders zou zijn geweest…..). Na het nemen van vingerafdrukken en het maken van een fotootje werden we vervolgens als betrouwbare ‘alien’ toegelaten.

In San Francisco hadden we via Priceline (een website die de mogelijkheid biedt op hotelkamers te bieden zonder dat je weet welk hotel je krijgt) voor minder dan 70 euro het viersterren Parc 55 hotel gescoord. Daar konden we ons de eerste nachten onderdompelen in luxe, al hadden die vijf kussen per bed en die enorme flatscreen tv voor ons niet zo gehoeven. Het uitzicht vanuit onze kamer op de 16de verdieping was echter mooi en de locatie vlakbij Union Square, met de autoverhuurder om de hoek en het draaipunt van de ‘cable car’ bijna voor de deur was erg handig.

We hadden twee dagen de tijd om alle bekende bezienswaardigheden van San Francisco te bezoeken, zoals het gevangeniseiland Alcatraz (wat vooral de moeite waard was vanwege de audiotour met verhalen van gevangenen en bewaarders), het weinig bijzondere Pier 39 met als sterattractie de honderden zeeleeuwen die er hun vaste stek hebben gevonden, de zogeheten Postcard Row bij Alamo Square, het Cable Car Museum en Chinatown (we waanden ons echt weer even terug in China, maar dan met Amerikaanse prijzen). En uiteraard hebben we Streets of San Francisco bedwongen, een goede training voor de nationale parken later.

Waar met name Roel zich op had verheugd was het huren van fietsen om daarmee over de Golden Gate Bridge te fietsen. De brug wordt wel eens ‘the lady in the mist’ genoemd. En je zult dan natuurlijk altijd zien dat als wij er zijn die naam alle eer wordt aangedaan. Zelfs toen we op de brug stonden konden we dat ding amper zien (terwijl we verder tot nu toe vrijwel louter strakblauwe luchten hebben gehad, er was alleen die muur van mist door de Golden Gate). Aan de andere kant van de Golden Gate Bridge fietsten we vervolgens via de plaatsjes Sausalito en Mill Valley naar Tiburon, waar we ferry terug namen naar San Francisco. Het fietstochtje van zo’n 40 km viel Eugénie zwaar. Er was gezegd dat de route vooral vlak zou zijn, maar een inwoner van San Francisco (en Roel) verstaat onder vlak toch wat anders dan iemand uit het vlakke Nederland.

Dan was het toch beter anderen sportief in actie te zien, dus bezochten we een baseball wedstrijd van de San Francisco Giants tegen de Colorado Rockies in het AT&T Park met uitzicht op de baai van SF. Roel deed in de enorme fanshop zijn eerste aankopen en vervolgens nestelden we ons met een Giant hotdog en ‘garlic fries’ op de tribune achter de ‘home plate’ met uitzicht op het grote stadionscherm. Helaas kwam de wedstrijd niet echt op gang. De Giants moesten winnen om uitzicht te houden op de playoffs, maar kwamen nauwelijks op de honken. Het fans bekijken was echter ook leuk. Soms kreeg je het idee dat de wedstrijd maar bijzaak was. Velen kwamen ook pas binnen toen de wedstrijd allang bezig was. Toen ze met nog één inning te gaan 4-0 achterstonden zijn we – zoals zoveel fans – maar weggegaan om de grootste drukte voor te zijn. Later lazen we dat ze nog tot 4-3 waren teruggekomen.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment