2008 Marokko

Gezellig naar Marokko – Marrakesh, Rabat, Casablanca, Asilah

Written by Roel Kerkhof

Inmiddels een week in Marokko, dus hoog tijd voor een bericht. Wordt een hele klus met een afwijkend toetsenbord dat inmiddels al een eerste poging om een verslag in te tikken in rook heeft doen opgaan. Tweede poging dus. Vorige week dinsdag met Ryanair vanaf Dusseldorf-Weeze naar Marrakesh gevlogen. Spotgoedkoop en dat merkte je: een vliegende bus met Ikea-interieur. Het contrast met ons eerste onderkomen was dan ook groot.

We hadden via internet Riad Miski geboekt, waarin we meteen in Marokkaanse sferen vertoefden en de eerste glaasjes mintthee achterover konden slaan (niet te zuipen trouwens, maar weigeren is onbeleefd). Een riad is een tradioneel huis rond een binnentuin. Ons exemplaar was na een jarenlange renovatie pas een jaar open. Een goed begin dus. Enig nadeeltje: de riad lag in de medina (oude binnen stad) midden tussen een groot aantal moskees. Tijdens de oproep voor het gebed leverde dat een kakefonie van muezzins op die er een wedstrijdje van leken te maken wie de meeste gelovigen naar de moskee kon lokken. De locatie had echter ook een voordeel: we zaten op slechts tien minuten lopen van het Djemaa el Fna, wellicht een van de beroemdste pleinen ter wereld. Overdag is het er op zich niet zo bijzonder, maar na zonsondergang komt het tot leven met eetstalletjes (goed te eten!), verhalenvertellers, muzikanten, handlezeressen, slangenbezweerders en ander volksvermaak. Erg leuk.

Daarnaast hebben we verschillende al dan niet geruineerde paleizen en een medersa (koranschool) bezocht en geprobeerd onze weg te vinden in de souks, een kunst op zich met al die kleine straatjes en steegjes die kriskras door elkaar heenlopen. Gelukkig vonden we onze riad steeds zonder problemen terug. De souks waren trouwens wel erg toeristisch en een ware kwelling voor Eugenie die al zo veel leuke hebbedingen zag maar de hand nog op de knip moest houden opdat we niet meteen vanaf het begin al met een overvolle rugzak zouden hoeven rondreizen. Meest opvallende souvenir voor de kids: een treintje met voorop Osama bin Laden en achterop George W. met een geweer. De dagen in Marrakesh sloten we steeds af op het dakterras van onze riad, met een pot muntthee binnen handbereik. Wat dan weer een kwelling was voor theehater Roel.

Na twee dagen Marrakesh stapten we in de trein naar de hoofdstad van Marokko, Rabat, dat toeristen niet echt veel te bieden heeft, maar wel een aardige Kasbah (fortificatie) met huisjes in Andalusische stijl heeft. Vanuit Rabat maakten we met de trein ook een uitstapje naar Casablanca om de Hassan II Moskee te bezoeken. Deze in 1993 gereed gekomen moskee is met plaats voor ruim 100.000 gelovigen de op twee na grootste moskee ter wereld en is als enige moskee in Marokko ook toegankelijk voor niet muselmannen en -vrouwen. Dat zal wel zijn om de moskee af te kunnen betalen. Het verjaardagscadeautje voor de 60ste verjaardag van de toenmalige koning – inderdaad Hassan II – kostte namelijk een lieve duit: meer dan een half miljard dollar, grotendeels opgebracht via een ‘vrijwillige’ belasting. Maar dan heb je ook wat: grote kroonluchters, marmer zover het oog reikt, kunstig bewerkt stucco, cederhout en zellij, een beweegbaar plafond en vloerverwarming! De knieen zouden eens koud kunnen worden in de winter.

Momenteel bevinden we ons in Asilah, aan de noordwestkust van Marokko, een kilometer of 50 onder Tanger. In de zomer is dit een druk bezocht oord voor vakantievierende in Europa woonachtige Marokkanen, maar nu is het er vrij rustig. Wel komen er nu erg veel Spanjaarden, zo veel dat je in eerste instantie niet in Frans of Engels wordt aangesproken, maar in het Spaans, zelfs door bedelaars! De gerestaureerde medina met z’n witte huisjes is echter erg fotogeniek en het is een lekkere plek om even te relaxen. En dat is wat we de afgelopen 24 uur dan ook gedaan hebben: rondhangen en niets doen, de favoriete bezigheid ook van veel locals. Nu maar weer op zoek naar een terrasje voor couscous of tajine (we hebben er nog geen genoeg van) en dan morgen – na een week redelijk comfortabel treinen – de eerste busrit. Kijken hoe dat bevalt. Maar dat een volgende keer. Inshallah.

About the author

Roel Kerkhof

Restless wanderer, retired cyclist and triathlete, geographer and writer. Man with a mission impossible: to visit all countries in the world.

Leave a Comment